071 Malham

โอย รู้สึกเซ็งๆๆๆๆๆ อย่างแรง ทำไมอิตาลีตกรอบได้เนี่ย ตอนแรกก็กลัวอยู่ว่าถ้าผ่านเป็นที่สอง รอบต่อไปต้องมาเจอบลาซิล คราวนี้เลยไม่ต้องคิดมากกันเลยทีเดียว แต่นี้ไปก็จะทุ่มกายทุ่มใจให้บลาซิลเต็มๆ ไปเลย

เนื่องจากเซ็งจาก อิตาลีเราก็มาเล่าเรื่องไปเที่ยวกันดีกว่า (หลังจากที่ไม่ได้เที่ยวมาหลายเพลา เกือบลงแดงตายไปเหมือนกันนะเนี่ย)

คราวนี้ก็เป็นทริปที่สมาคมไทยจัดไปเดินป่าเขาลำเนาไพรที่ Malham  ก็ไปเที่ยวกันใกล้ๆ นั่งรถแค่ชั่วโมงเดียว แต่เกือบไม่รอดเพราะเมารถอย่างแรง แรกๆ ก็ยังคึกๆๆ คุยอย่างสนุกสนาน พอรถเริ่มวนขึ้นเขาเท่านั้นแหล่ะ ก็ออกอาการอย่ามาคุยกับชั้นตอนนี้ ไม่อยากขยับหัวไปไหน ดีนะที่มาถึงได้เพราะถ้านานกว่านี้อีกห้านาทีสงสัยคงต้องเสียอาหารเช้าแน่นอน

ทริปครั้งนี้ก็เป็นการเดินล้วนๆ (โดนหัวหน้าทัวร์หลอกให้เดินตั้ง 14 กิโลโดยไม่รู้ตัว) ก็ดีตรงที่มันไม่ร้อนเลยพอทนได้ แต่ลมแรงสุดๆๆๆๆ ไอ้เราไม่ใช่พวกผอมบางก็เลยสบายไปไม่ต้องกลัวว่าจะปลิวไปตามลม ที่นี้ก็ดีมาที่เดียวได้เห็นทุกบรรยากาศ ทั้งลำธาร ป่า น้ำตก ภูเขา เนินหิน หน้าผา ทะเลสาป แถมเกือบจะได้ปีนหน้าผาอีกต่างหากเพราะเดินๆ มาก็เจอหน้าผาที่ต้องปีนขึ้นไป แต่ดูจากสภาพคนร่วมทริปแล้วถ้าปีนขึ้นไปคงจะผ่านกันไปได้แค่หนึ่งในสามของคนที่มา (เราก็มากันสามสิบคน) เพราะว่าช่องเขามันชันมาก แล้วก็สูงด้วย อย่างเราถ้าให้ปีนจริงๆ ก็คงจะได้อยุ่นะ แต่อาจจะขาสั่นนิดนึง หัวหน้าทัวร์เลยตัดสินใจยอมแพ้นั่งกินข้าวตรงนั้นดูคนอื่นปีนดีกว่า (ก็เห็นหลายคนถอดใจเดิืนกลับทางเก่าซะเยอะเลย)

วันนี้ก็เดินกันเจ็ดชั่วโมง แต่ก็ไม่เหนื่อยมากเท่าไหร่ เพียงแต่ทุกคนดูหมองกันไปถนัดตาเพราะแดดมันแรงไปนิด

ทริปนี้เรา ก็รั้งตำแหน่งสุดท้ายประจำทริป ตอนเดินก็เดินคนสุดท้าย (ไม่ใช่ว่าเดินช้า หรือมัวแต่ถ่ายรูปหรอกนะ (จริงๆ มันก็มีส่วน) แต่เนื่องจากเราก็ต้องคอยดูสมาชิกเดี๋ยวหลงทางไปหล่ะแย่เลย (ถ้าหลงจริงก็ไม่รู้ว่าจะช่วยอะไรได้เหมือนกัน) พอลงมาเสร็จก็มีรถไอติมขายก็เป็นคนสุดท้ายที่ได้กินไอติมอีก เพราะตอนหลังมีคนจะไปซื้อเค้าก็ปิดประตูไม่ขายแล้ว น่าเสียดายแทนเพราะว่าไอติมอร่อยมากเลยนะเนี่ย อยากให้ทุกๆ คนได้มาิชิมกัน

วันนี้ ก็แค่นี้แหล่ะจ๊ะ แล้วจะหาเรื่องมาเล่าใหม่นะ

ปล. อ้อ ทริปคราวนี้ไม่มีห้องน้ำระหว่างทางด้วยอ่ะ เกิดเป็นหญิงแท้จริง (โครต)แสนลำบากเลย ไปแอบยิงกระต่ายก็ไม่ได้